złote sny obrócą się w proch

menu złota kraina zabierz serce

księga gości księga 0 zapisz

mój avatar desiderant

Tenue est mendacium: perlucet, si diligenter inspexeris.

dlaczego ludzie nie lubią kłamstw? dlaczego te cudowne maski, które przywdziewamy są nazywane parszywymi, okropnymi? czemu wytworne kreacje ludzkich osobowości są nazywane złem?

trwa walc żywych trupów po księżycowym piasku. każdy z nich ozdobiony złotymi szwami. ich ciała wciąż umierają na nowo, ale oni zdają się o tym nie myśleć. patrzą martwymi oczyma w dal, szukając nowego jutra, które nigdy nie nadejdzie. zamknięci w muzyce wieczności dziękują za ten wyrok.

leżąc bez ruchu na zimnej skale obserwuję nadejście nowego świtu. małe kamyczki wbijają się w moje plecy, boleśnie raniąc skórę, jak złamane obietnice, jak kłamstwa, które wypowiedziałam. rozkoszny ból, którego doświadczam pokazuje moje błędy, nadaje sens nowej podróży, nowemu dniu.

kto poda mi rękę, bym wstała? kiedy przestanę tylko obserwować? już po raz wtóry zachłysnęłam się kielichem pytań, prawie w nim tonąc. znam odpowiedzi na wszystkie, jednak nie chcę ich słyszeć. uratuj mnie.

stary mistrz:
- jesteś moją największą porażką. najgorszym błędem.
głos:
- przestań rozbijać lustra, wtedy nie będziesz trwała w nieśmiertelnym świcie.
pytam:
- czy zasłużyłam na szczęście?

Nie. Nie... Nie!